Zoofobia

Praktycznie każdy człowiek boi się jakiegoś zwierzęcia, nie oznacza to jednak, że cierpi na zoofobię. Jest czymś normalnym i naturalnym, że człowiek boi się jadowitego węża czy włochatego pająka. Fobia oznacza lęk nieproporcjonalny do zagrożenia, powodujący atak paniki. Atak taki objawia się dusznością, zawrotami głowy, przyspieszonym biciem serca, drżeniem, zimnym potem, drżeniem kończyn itd.

Fobia ta prawie zawsze powstaje w dzieciństwie (najczęściej pomiędzy 3, a 10 rokiem życia) i w większości przypadków zanika po osiągnięciu wieku dorosłego. Dziecko przed 3 rokiem życia nie boi się żadnych zwierząt, nie ważne czy to wąż, karaluch czy szczur.

Za główną przyczynę zoofobii uznaje się przeżycie jakiegoś traumatycznego zdarzenia związanego ze zwierzętami w dzieciństwie. Może to być np. pogryzienie przez psa, utopienie kotka czy  atak gołębia. Większość pacjentów pamięta i potrafi opisać sytuację wywołującą fobię. U dziecka może także rozwinąć się izolowana postać fobii po przeczytaniu bajki lub wskutek usłyszenia opowieści o pogryzieniu przez psa.

Zoofobia może powstać również na skutek naśladowania rodziców, czy innych osób bliskich. W przypadku, gdy np. matka będzie krzyczeć na widok myszy, bardzo możliwe że u dziecka rozwinie się strach przed tymi właśnie zwierzętami. Także postawy kulturowe mogą mieć wpływ na powstanie fobii, np. zakodowany z danej kulturze lęk przed nietoperzami, pająkami czy wężami.

Rodzaje zoofobii:

• kynofobia – lęk przed psami
• ailurofobia – lęk przed kotami
• arachnofobia – lęk przed pająkami
• insektofobia – lęk przed owadami
• ofidiofobia – lęk przed wężami
• ornitofobia – lęk przed ptakami
• musofobia – lęk przed myszami

Leczenie zoofobii obejmuje psychoterapię oraz zażywanie środków przeciwlękowych. Aby pokonać fobię, pacjent musi zmierzyć się ze swoim strachem.